Black Crystal World  
  
ดู: 215|ตอบกลับ: 28

[แคว้นวอลเกน] ค่ายรักษาของผู้เฒ่าอาร์มาร์คัส

[คัดลอกลิงก์]
ระบบ
ระบบ  โพสต์ 2019-2-20 13:47:46 |โหมดอ่าน







ค่ายรักษาของผู้เฒ่าอาร์มาร์คัส

ใช้การรักษาด้วยสมุนไพรผสมผสานกับเวทย์มนต์ที่เป็นศาสตร์โบราณสืบทอดมานับพันปี ไม่ว่าใครจะเจ็บป่วยจากที่ไหนมาก็จะมาหาผู้เฒ่าให้รักษาเสมอ นอกจากนี้ค่ายของผู้เฒ่ายังเปิดสอนศาสตร์วิชาต่างๆโดยไม่เก็บเงินแต่ประการใด





ผู้เฒ่าเอลฟ์อาร์มาร์คัส

ผู้เฒ่าเอลฟ์ผู้ใจบุญ เป็นคนก่อตั้งค่ายรักษาโรคบนหุบเขาลอยฟ้าลึกลับที่ยากต่อการพบเจอจากคนภายนอก มีเพียงเอลฟ์ด้วยกันเองและลูกศิษย์ที่จะรู้และเดินทางมาได้ ผู้เฒ่าเป็นคนที่ใจกว้าง เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ใจเย็นดุจสายน้ำ





เรย์

เอลฟ์แอสซาซินสาวสวยผู้มีทักษะการหลบหลีกและเอาตัวรอดอย่างเชี่ยวชาญ เธอค่อนข้างเป็นคนสันโดษไม่ค่อยสุงสิงกับใครแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็เป็นคนเข้มแข็งและพร้อมที่จะปกป้องคนในค่าย




ซาโตโร่
ฮาล์ฟบีตส์พันธุ์หมีกริซซี่ที่ถึงหน้าโหดแต่หัวใจอยู่ในโหมดมุ้งมิ้ง ร่างกายใหญ่โต แข็งแรง กอดอบอุ่น เป็นที่รักใคร่ของเด็กๆในค่าย เขาเป็นฮาล์ฟบีตส์เพียงตัวเดียวที่รอดจากเหตุการณ์แบล็กคริสตัลถล่มจึงสามารถพูดภาษามนุษย์ได้ปกติ





3

กระทู้

19

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
540
เซีย
45695
เพชร
0
ชื่อเสียง
590
เวทย์
100
กาย
100
เครดิต
46794
โพสต์ 2019-3-9 21:18:10 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Dacia เมื่อ 2019-3-9 21:19


(โรลเพลย์เควสหลัก : บทนำ  เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา)





ตาสวยค่อยๆกระพือขึ้นเบาๆ  ก่อนที่จะเปิดรับแสงจากตะเกียงที่ส่องมากระทบ  ตากระพริบถี่ๆเพื่อปรับแสง  
"โอ้ย!" ร่างของหญิงสาวร้องออกมาทันทีที่เริ่มขยับตัว  เธอปวดร้าวไปทั่วตัว พร้อมกับอาการปวดหัวและมึนงง  สายตากระทบเข้ากับร่างใหญ่ที่ยืนหันใหญ่ให้  ร่างนั่นมีลักษณะคล้ายสัวต์ป่า   ขนสีน้ำตาลบ่งบอกเผ่าพันธุ์ได้ดี  เครื่องแต่งกายแปลกๆที่ถูกสวมอยู่บนร่างกายทำให้หญิงสาวต้องฉงน  เธอจ้องเขาอยู่นาน


"เอ่อ...นายเป็นใคร"    เสียงแข็งกร้าวกล่าวออกไปอย่างหวาดระแวง  


"โอ้ๆ  ...สาวน้อย  อย่าแตกตื่นไป"  เจ้าหมีตัวใหญ่หันมาก่อนที่จะเอ่ยด้วยเสียงใหญ่ๆของเขา  พร้อมกับโบกไม้โบกมือที่เต็มไปด้วยเหล่าสมุนไพรไปมาเพื่อย้ำเจตนาดีของเขา   "ตัวข้าชื่อ  ซาโตโร่ ข้าเป็นผู้ที่คอยดูแลเจ้า"


"ที่นี่ที่ไหน?"  คำถามต่อไปดังขึ้นอย่างรวดเร็ว


"ที่นี่คือ ค่ายรักษาของผู้เฒ่าอาร์มาร์คัส  เป็นส่วนหนึ่งของแบล็กคริสตัน" ซาโตโร่เอ่ยอย่างใจเย็น  เขานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงก่อนที่จะนําสมุนไพรที่ผ่านการบดและปรุงมาแล้ววางลงบนแผลที่ข้อมือของหญิงสาว


"โอ้ยๆ  เจ็บ!" เธอร้องออกมาเสียงดัง  นํ้าเสียงบ่งบอกถึงความเจ็บปวดได้เป็นอย่างดี


"อดทนหน่อยยัยหนู  อีกเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว  ข้าก็อุตส่าห์ดีใจที่เจ้าฟื้นขึ้นมาได้เร็วขนาดนี้   นี่มาผ่านเป็นอาทิตย์แล้วที่เจ้าบาดเจ็บจนสลบไป" ซาโตโร่กล่าวเล่าเรื่องราวยาวเหยียดจนทําให้หญิงสาวลืมเรื่องตความเจ็บไปเกือบหมดสิ้น  "แล้วนี่  เจ้าจําชื่อของตัวเองได้หรือไม่?"


"ชื่อข้า?  จําได้สิ  ข้าไม่ได้ความจําเสื่อมเสียหน่อย"  หญิงสาวขมวดคิ้วก่อนที่จะทําเสียงขึ้นจมูก  "ข้ามีนามว่า  ดาเซีย  กรีดีน เผ่าปีศาจ  และ..  และ....  ทะ..ทําไมข้าจําอย่างอื่นเกี่ยวกับตัวข้าไม่ได้!" ความสับสนพุ่งเข้าโจมตีเธอ  เธอจําอะไรไม่ได้เลย นอกจากชื่อของตัวเอง!  นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกัน!    ยิ่งคิด  ยิ่งปวดหัว  


"อย่าฝืนเลยเจ้าหนู  ไม่ได้มีเพียงเจ้าที่ไม่สามารถจดจําเรื่องราวของตัวเองได้  พักผ่อนเถิด" ซาโตโร่กล่าวปลอบขวัญเธออย่างอ่อนโยน  


"ข้า..ข้า" หญิงสาวสับสนอย่างรุนแรง  เธอหลับตาลงอย่างอ่อนล้า "ข้าขออีกสักวัน  ก่อนที่จะลุกขึ้นมาปรับตัวกับเรื่องนี้"  เสียงเหนื่อยล้าดังออกจากปากอวบ  เธอนอนลงด้วยความสับสนและเจ็บปวด ไม่อยากนึกถึงร่างกายของตัวเองเลย  มันน่าจะมีบาดแผลมากมายเกิดขึ้นแน่ๆ  ดาเซียผล็อยหลับไปทันทีที่หลับตาลง

DACIA GREEDEEN

3

กระทู้

17

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
2530
เซีย
39390
เพชร
0
ชื่อเสียง
600
เวทย์
50
กาย
150
เครดิต
44467
โพสต์ 2019-3-10 13:12:20 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ชื่อเรื่อง : [เควสหลัก SS1.5] บทนำ เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา
ตอนที่ : 1 ใคร? อะไร?  ที่ไหน? เมื่อไร? ยังไง?
ประเภทโรล : โรลเพลย์เควสหลัก

        ร่างของชายหนุ่มผมสำน้ำตาลนอนนิ่งอยู่บนเตียงเป็นเวลาสิริรวม 7 วันกว่าๆ เขาก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ และเมื่อดวงตานั้นกระพริบถี่ๆ ปรับระดับภาพที่ต้องการแล้ว สิ่งเขารู้สึกรู้สิ่งแรกนั้นกลับไม่ใช่ความสดชื่อหลังตื่นนอน แต่เป็นอาการปวดแสบปวดร้อนตามร่างกายที่ ไม่สามารถหาที่มาที่ไป

       “อุก……” เขาร้องออกมา ก่อนที่จะค่อยๆ พยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆ แต่ก็พบว่าเรียวแรงของตัวเองนั้นก็ไม่ได้มีมากมาเท่าที่ควรจะเป็น “เกิดอะไรขึ้นเนี้ย……” เขาพึงพัม กับตัวเองพร้อมกับเอามือซ้ายของตัวเองกุมหน้าเอาไว้ด้วยอาการเวียนหัวที่จู่โจมเขา

        “ฟื้นแล้วอย่างงั้นรึ?” เสียงของหญิงสาวนิรนามดังขึ้น คราฟท์ที่ได้ยินดังนั้นก็ค่อยๆ หันตามเสียงนั้น เพื่อหาต้นเสียงก็พบว่าเจ้าของเสียงเป็นเอลฟ์สาวผู้ที่มีหน้าตาและทรวจทรงจัดได้ว่าสวยสดงดงามเลยที่เดียว “เจ้ารู้ตัวมั้ยว่าหลับไปกี่วัน?” เธอถามต่อ ชายหนุ่มก็ได้คิดในใจว่าคนหลับจะไปรู้ได้อย่างไร แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไปเพียงแต่สายหน้าตอบไปเบาๆ

        “7 วันกว่าๆ“ เธอกล่าวตอบหลังจากเห็นท่าทางตอบรับของชายหนุ่ม เมื่อเขาได้ยินอย่างงั้นก็มีชะงักไปเล็กน้อยกับจำนวนวันที่ค่อนข้างจะเรียกได้ว่านานอยู่สำหรับการนอนนั้น “เจ้าชื่ออะไรละ? เจ้าจดจำชื่อของตัวได้รึเปล่า?” เธอเอ้ยถามขึ้นต่อ “ชั้นชื่อว่า….” ความคิดของเขาชะงักไปชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดต่อ “คราฟท์….คราฟท์ เทอร์เนอร์” เขาตอบขึ้นมา พร้อมกับเอามือนวดขมับด้วยความปวดหัว

        “ดื่มซะ มันจะช่วยเจ้าได้” เอลฟ์สาวกล่าวต่อพร้อมกับยื่นขวดเล็กๆ บ้างอย่างที่บรรจุของเหลวสีฟ้าใสไว้ข้างใน เมื่อเห็นท่าทางของชายหนุ่ม คราฟท์รับมาดูเล็กน้อยก่อนที่จะดื่มแต่โดยดี ทันทีที่เขาดื่มเข้าไป มันก็ช่วยให้เขารู้สึกเย็นๆ ภายในร่างกายบรรเทาอาการปวดแสบตามตัวไปได้บ้าง “เจ้าพอจะจำเหตุการณ์อะไรก่อนหน้าได้บ้างมั้ย? อะไรก็ได้” เธอถามพร้อมกับนั้งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เตียง “ชั้น……” เสียงตอบของชายหนุ่มเงียบไปพร้อมกับความว่างเปล่าภายในหัวของเขา เขานิ่งเงียบกระพริบตาถี่ๆ เม็ดเหงื่อเริ่มพุดขึ้นมาใบหน้า “ชั้น… จำไม่ได้เลย…อุก...” เขาที่พยายามนึกก่อนที่จะโดนความปวดหัวเข้าเล่นงานอย่างรุนแรง จนต้องล้มตัวลงนอนอีกครั้ง

        “ไม่เป็นไร ไม่ต้องรีบ เจ้าพักผ่อนซะก่อนอีกวันเถอะ” เธอกล่าวขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากไป ทางด้านหนุ่มก็ค่อยหลับตาลงตามความหนักเปลือกตา แล้วหลับไปในที่สุด

“คราฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ”

        เสียงปริศนาดังขึ้นภายในหัวของเขา พร้อมภาพลางๆ บ้างอย่างก่อนที่ทุกอย่างจะดำมืดไป

3

กระทู้

19

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
540
เซีย
45695
เพชร
0
ชื่อเสียง
590
เวทย์
100
กาย
100
เครดิต
46794
โพสต์ 2019-3-10 16:06:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด

(

โรลเพลย์เควสหลัก : บทนำ  เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา

ฝึกวันที่ 1 กับ ซาโตโร่

)

ดาเซียลืมตาตื่นมาตั้งแต่เช้าตรู่ เธอพยายามขยับแขนขยับขาเล็กๆน้อยๆเพื่อคลายอาการเกร็งจากการนอนมานาน  สองมือยกขึ้นลูบเขาโค้งของตัวเอง  ในสมองก็นึกคิดเรื่องของตัวเองมาเรื่อยๆ  แต่ดูเหมือนไม่มีอะไรมากไปกว่าชื่อของตัวเองเลย  หญิงสาวเริ่มหัวเสีย



"เป็นยังไงบ้าง  พร้อมฟื้นฟูร่างกายตัวเองรึยัง?" เสียงใหญ่ของเจ้าหมีตัวใหญ่นามซาโตโร่กล่าวขึ้นหลังจากที่เขาเดินเข้ามาในแคมป์ของเธอ  หญิงสาวหันไปมองก่อนที่จะพยักหน้าเบาาๆ  เธอลุกขึ้นยืนช้าๆเพราะอาการเจ็บปวดยังมีอยู่  มือทั้งสองข้างถูกพันด้วยผ้าสีขาวสะอาด ขณะออกเดิน  ขารู้สึกตึงๆทำให้เธอเดินได้ช้า  



"ไม่สบายตัวเอาซะเลย"   ดาเซียบิดตัวช้าๆเพื่อยืดเส้นและวอร์มร่างกาย


"ทนเอาหน่อย  เดี๋ยวก็ดีขึ้น" ซาโตโร่พูดพร้อมกับยื่นท่อนไม้ยาวมาให้  ดาเซียรับมันมาพร้อมกับควงมันซ้ายขวาอย่างชินมือ  



ตึก!  ใจบีบรัดรุนแรงจนสะท้านไปทั้งร่าง  สมองปวดร้าวอย่างหนัก  ภาพแปลกๆไหลวนไปมาอย่างรวดเร็ว  ดาเซียล้มลงยกมือกุมศรีษะ  เพียงเสี้ยววินาทีความเจ็บปวดก็หายไป  เหลือเพียงภาพของเธอสวมชุดเกราะอะไรสักอย่าง  และถือแท่งหล็กยาวสีทองเพียงเท่านั้น  



"เป็นอะไรรึเปล่า"  หมีตัวใหญ่เอ่ยถามเธออย่างเป็นห่วง  ดาเซียส่ายหน้าเป็นพัลวันก่อนที่จะลุกขึ้นยืน   มือข้างขวากำท่อนไม้ยาวไว้แน่น  เธอควงมันช้าๆก่อนที่จะเพิ่มความเร็วขึ้น  ความรู้สึกเจ็บปวดที่แขนหายไป  ขาเริ่มเคลื่อนไหวได้เร็วขึ้น  หญิงสาวก้าวถยหลังและเดินหน้าไปมาอย่างรวดเร็ว  สายตาจับจ้องไปยังร่างของซาโตโร่  



ฟึบ!  ตุบ! เสียงท่อนไม้วาดตัวไปในอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะกระทบเข้ากับร่างของซาโตโร่อย่างแรง  เจ้าตัวถอยห่างออกไปสองสามก้าว  แต่ไม่ได้บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย



"แรงดีจังเลยนะ" ซาโตโร่แซวพร้อมกับกระโดดขึ้นกลางอากาศแล้วพุ่งลงมาหาเธออย่างรวดเร็ว  หญิงสาวไม้ได้ก้าวหลบ  เธอยกไม้ขึ้นรับไม้ของหมียักษ์ทันที  



กรอบ! ท่อนไม้เปราะทันทีที่ได้รับการกระทบอย่างรุนแรง  ดาเซียใช้เท้าถีบซาตโร่ออก  แต่เป็นเธอที่ต้องกระเด็นไปไกลเพราะไม่สามารถต้านแรงของเขาได้  ดาเซียคุกเข่าตั้งหลัก ถอนใจช้าๆเพื่อเรียกสติ ความรู้สึกกระหายในการต่อสู้ปะทตีตื้นขึ้นมาในใจ  ตาสีเขียว้ำทะเลส่องประกายวาบ ก่อนที่ร่างเล็กพุ่งตรงไปหาร่างของหมียักษ์อีกครั้ง



'ห้ามให้ใจควบคุมการเคลื่อนไหว!'  เสียงในหัวดังขึ้นกระทันหันจนดเซียตกใจเสียหลักล้มลงแล้วกลิ้งไปตามพื้นหลายตลบ  เธอนอนมองฟ้าอย่างสับสน  เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่!



"เฮ้ๆ  ใจเย็นแม่หนู  วันนี้พอแค่นี้เถอะ"  ซาโตโร่เดินเข้ามาดึงเธอลุกขึ้นแล้ววางมือ้วนๆนุ่มๆของเขาลงบนไหล่เล็กของเธอ  ดาเซียคว้ามันมาบีบเล่นอย่างสนุก  



"นายอุ้งมือนุ่มมากเลย" ดาเซียแทบสิหลุด  เธอบีบมันอย่างเพลิดเพลิน  



"...." ซาโตโร่เงียบไปพร้อมทั้งมองหน้าหญิงสาวตาขวาง  จนดาเซียหัวเราะแหะๆแล้วปล่อยอุ้งมือของซาโตโร่ลง  



"ล้อเล่นเองน่าา---" หญิงสาวยิ้มแหยๆ  "สำหรับวันนี้ขอบคุณมากนะ"  ดาเซยรีบเดินกลับเข้าแคมป์นอนของตัวเองอย่างรวดเร็ว  




DACIA GREEDEEN

3

กระทู้

17

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
2530
เซีย
39390
เพชร
0
ชื่อเสียง
600
เวทย์
50
กาย
150
เครดิต
44467
โพสต์ 2019-3-11 01:08:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ชื่อเรื่อง : [เควสหลัก SS1.5] บทนำ เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา
ตอนที่ : 2 ฝึกฝนวันที่ 1 กับอาเจ้เอลฟ์เร็น
ประเภทโรล : โรลเพลย์เควสหลัก

        เช้าวันถัดมา ชาวหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับอาการปวดแสบปวดร้อนตามร่างกายที่หายไปแล้ว อาจจะเป็นเพราะน้ำสีฟ้าๆ นั้น หรือได้นอนพัก หรืออะไรก็แล้วแต่ คราฟท์พยุงตัวลุกขึ้นมานั้งอีกครั้ง คร่าวนี้พบว่าเขานั้นมีเรียวแรงมากกว่าเดิมมากๆ

        เขาจึงตัดสินใจลุกขึ้นมายืน ยืดเส้นยืดสายบิดร่างกายไปมาคลายความเมื่อยที่สะสมจากการนอนเป็นเวลานาน “ฮึบบบบ” เสียงร้องมีพร้อมกับ ชายหนุ่มที่ยืดตัวขึ้น ก่อนที่มีเสียงเปิดประตูตามมา “ลุกไหวแล้วอย่างงั้นรึ?” เอลฟ์สาวคนเดิมกล่าวขึ้น พร้อมกับเดินเข้าห้องมา

        “อาจจะเป็นเพราะ น้ำสีฟ้าๆ นั้นละมั้ง?” ชายหนุ่มตอบกลับไปอย่างง่ายๆ “ดีแล้วละ ที่มันได้ผล” เธอตอบกลับมาพร้อมกับพยักหน้า “จะว่าไปที่นี้คือที่ไหนอย่างงั้นหรอ?” คราฟท์ถามขึ้นด้วยความส่งสัย “ที่นี้คือค่ายของผู้เฒ่าเอลฟ์อาร์มาร์คัสนะ” เมื่อได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็ได้คิดในใจว่า ที่ไหนกันละนั้น แต่ก็ไม่ตอบอะไรเพียงแต่พยันหน้าตอบกลับไปแบบเดิม

        “ดูเหมือนว่าข้ายังจะไม่ได้บอกเจ้า ข้ามีนามว่า เร็น” เธอกล่าวแนะนำตัวเองขึ้น “ขอบคุณมากท่านเร็น ชั้นคิดว่าเธอคงเป็นคนที่ช่วยชั้นมาที่นี้สินะ” ช่ยหนุ่มตอบกลับไปพร้อมกับโค้งให้ “ไม่เป็นไรหรอก ข้าแค่ทำสิ่งที่สำควรทำเท่านั้นและ” เธอกล่าวก่อนที่จะเดินไปหน้าประตูแล้วเปิดออก “ตามข้ามาคราฟท์ ดูเหมือนว่าเจ้าจะต้องเรียนรู้อะไรหลายๆ ใหม่ละนะ” เธอกล่าวก่อนที่จะเดินนำออกไปข้างนอก

        และเมื่อคราฟท์เดินตามออกไปข้างนอก เร็นก็ส่งดาบไม้ให้เขา และหยิบของตัวเองขึ้นมาด้วย “เอาละ ข้าจะสอนวิธีการเอาตัวรอดเบื้องต้นให้กับเจ้านะ” เธอกล่าวก่อนที่ฟาดดาบไม้ลงมา ‘แกร็ก!’ เสียงปะทะกันของดาบไม้ดังขึ้น ชายหนุ่มตอบสนองอย่างรวดเร็วด้วยการยกดาบขึ้นตั้งรับอย่างไม่ทันคิด “ดูเหมือนว่าร่างกายจะยังจำได้สินะ” เร็นกล่าวออกมาพร้อมยิ้มบางๆ

        ก่อนเธอจะเริ่มสอนอะไรหลายให้กับชายหนุ่ม ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องเอาตัวรอดจากโลกภายนอกซะส่วนใหญ่ ก่อนที่หมดวันอย่างรวดเร็ว และเมื่อท้องฟ้ามืดลง “พอสำหรับบทเรียนวันนี้ก็แล้วกัน” เร็นกล่าวขึ้นก่อนที่เดินกลับไปวางดาบไม้ที่ชั้นแล้วหันกลับมา “เจ้ายังจำเป็นจะต้องเรียนรู้ และพักฟื้นอีกสักหน่อย ก่อนที่จะพร้อมกลับไปใช้ชีวิตอีกครั้ง” เธอกล่าวต่อก่อนที่จะจากไป “ใช้ชีวิตอีกครั้งอย่างงั้นสินะ…..” ด้วยความทรงจำที่ค่อนข้างเลือนลางของเขา แต่ว่าวันนี้การฝึกต่อสู้เบื่องต้นก็ช่วยให้ระลึกอะไรได้บ้างว่าตัวเองนั้นอย่างๆ น้อยก็ต่อสู้เป็นในระดับหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง แล้วล้มตัวลงนอนที่เตียงด้วยความเหนือยอ่อนจากการฝึก “พรุ่งนี้จะเจอกับอะไรอีกน่า…..” เขาพึมพัมๆ เป็นพิธีก่อนที่จะหลับตาลงอีกครั้งหนึ่ง

“คราฟท์นายกับชั้นเป็นสุดยอดคู่หูกันเลยนะ!”

        เสียงปริศนาดังขึ้นภายในหัวของเขา ภาพพร้อมใบหน้าหญิงสาวที่เขาไม่อาจจะจำได้ว่าเป็นใคร ลอยขึ้นจางๆ ภายในหัวของเขา

3

กระทู้

19

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
540
เซีย
45695
เพชร
0
ชื่อเสียง
590
เวทย์
100
กาย
100
เครดิต
46794
โพสต์ 2019-3-11 22:42:38 | ดูโพสต์ทั้งหมด
(

โรลเพลย์เควสหลัก : บทนำ  เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา

ฝึกวันที่ 2 กับ เร็น

)

"การวางจิตให้สงบ  จะช่วยให้เราอ่านการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้ออก" เสียงของชายสูงวัยเอ่ยกับกับดาเซีย หญิงสาวพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง  เธอหลับตาสงบนิ่งเพื่อตั้งสติ...

เฮือก!! หญิงสาวสะดุ้งตื่นพร้อมกับเหงื่อที่แตกพลั่ก  เธอหอบหายใจก่อนที่จะลุกขึ้นยืน  ตอนนี้ข้างนอกมืดแล้ว

"เป็นอะไร" เสียงของหญิงสาวทําให้ดาเซียหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งตั้งท่าเตรียมพร้อมอย่างเคยตัว

"เธอ..เป็นใคร?"  
"ฉันชื่อ เรย์เป็นเอลฟ์"  เอลฟ์สาวนามว่าเร็นบดยาต่อไปอย่างทะมัดทแมง  ดาเซียจ้องเธออย่างระแวง

"แล้วซาโตโร่ล่ะ  เขาไปไหน"  

"อ่อ..เจ้าหมีนั่น  เดินทางเข้าป่าไปเก็บสมุนไพรและวางกับดักน่ะ  เห็นบอกอย่างนั้น" เรย์เอ่ยเสียงเรียบแล้วหันมาหาดาเซียอย่างรวดเร็ว  ก่อนที่จะพุ่งเข้ามาหาจนมองแทบไม่ทัน เอลฟ์สาวปรากฏกายตรงหน้าพร้อมทั้งหยิบเอาสมุนไพรที่บดแล้วเตรียมใส่แผลให้เธอ สัญชาตญาณสั่งให้ดาเซียถอยห่างอย่างรวดเร็ว  

"ข้าไม่ไว้ใจเจ้า!" นํ้าเสียงหนักแน่นกล่าวออกมาตรงๆ  จนเรย์แสยะยิ้มอย่างพอใจ ก่อนที่จะวางถ้วยยาลง  เอลฟ์สาวพุ่งเข้ามาพร้อมกับดึงกริชสีวาวอันเล็กออกมา   ดาเซียกระโดดหลบ  แล้วคว้าเอาไม้ท่อนเล็กที่หล่นอยู่ขึ้นมาเป็นอาวุธ

"ช่างน่าประทับใจ"  เรย์กล่าวพร้อมกับยิ้มกว้าง  ภาพชายหนุ่มผมเงินซ้อนทับร่างของเรย์ รอยยิ้มสยดสยองแล่นเข้าโสตประสาทจนต้องกระโจนใส่

เรย์เบี่ยงหลบพ้ร้อมกับทําหน้างง "นี่สินะ อาการที่เจ้าหมีบอก"  

"ข้าจะฆ่าเจ้า!" นํ้าเสียงเข้มดังขึ้น  พร้อมกับไม้เล็กที่กวัดแกว่งคล้ายดาบ  ดาเซียเสียการควบคุมอย่างรุนแรง  เธอหอบหายใจ  ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือชายร่างสูงแสยะยิ้มเยาะเย้ยเธอ  

เรย์ส่ายหน้าก่อนที่จะเบี่ยงตัวหลบซ้ายขวา  จากนั้นจึงยกเท้าถีบร่างของดาเซีย  หญิงสาวกระเด็นไปกระแทกเตียงในแคมป์อย่างแรง  

"ห้ามให้ใจควบคุมการเคลื่อนไหว" เสียงคุ้นหูดังขึ้น ดาเซียเงยหน้ามองภาพตรงหน้าก่อนที่จะถูกหมัดแข็งของเอลฟ์สาวกระแทกเข้าหน้า  แล้วจู่ๆภาพก็ขาดหายไป..

DACIA GREEDEEN

3

กระทู้

12

โพสต์

2หมื่น

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
2935
เซีย
23258
เพชร
0
ชื่อเสียง
335
เวทย์
100
กาย
50
เครดิต
29140
โพสต์ 2019-3-12 10:10:40 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Christ เมื่อ 2019-3-13 19:56

(โรลเพลย์เควสหลัก) บทนำ: เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา

ร่างสูงชะลูดของชายหนุ่มนั้นนอนอยู่บนเตียงภายในเต้นท์ที่มีแค่คบเพลิงส่องสว่างเท่านั้น เขามีใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางเฉียบ ผิวขาวตัดกับผมสั้นสีดำ เขาลืมตาขึ้นมาและมองไปรอบๆก่อนจะพบกับหญิงสาวที่มีผมสีเดียวกับเขา แต่หูของเธอนั้นยาวผิดแปลกไปจากมนุษ์



"ฟื้นแล้วงั้นหรอ เจ้าหลับไป7วันเชียว" เสียงนั้นดังลอดออกมาจากริมฝีปากของเธอ เขายังคงมองเธอนิ่งและไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรออกไป เขาค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงกับเตียงอย่างช้าๆ "ข้าถามเจ้าแต่เจ้าไม่ตอบข้า ช่างเย็นชาซะจริง"


ร่างสูงถอนหายใจอย่างแสนรำคาญก่อนที่เขาจะเอ่ยปากตอบเธอกลับไป "เจ้าเห็นว่าข้าหลับอยู่หรือยังไง" เมื่อร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีดำนั้นเธอเข้าไปให้แล้ว เธอจึงลุกขึ้นยืนและสาวเท้าเดินมายังข้างเตียงของเขา


"ก็เพราะว่าข้าเห็นเจ้าฟื้นน่ะสิก็เลยพูดน่ะ!" ร่างบางนั้นยืนเท้าสะเอวก่อนจะส่ายหน้าให้กับความกวนประสาทของชายหนุ่ม "ข้ามีนามว่าเร็น เป็นคนที่ช่วยชีวิตเจ้าเอาไว้ ทีนี้ก็บอกชื่อเจ้ามาซะ เจ้าเป็นใครมาจากไหนกัน" หญิงสาวได้กล่าวแนะนำตัวเองพร้อมกับถามชื่อของชายหนุ่ม เขาใช้ตาสีดำคมกริบนั้นมองไปยังเธอก่อนจะเอ่ยขึ้นแนะนำตัว


"คริส..คริส เฮนเดอร์สัน" เขาเอ่ยตอบเสียงเรียบนั้นทำให้เธอยกยิ้มมุมปาก "แต่ข้าไม่รู้ว่าข้ามาจากไหน" คำตอบถัดมาของเขาทำให้ร่างบางต้องหุบยิ้ม


"เจ้า...ว่าอะไรนะ?" หญิงสาวถามขึ้นให้แน่ชัดว่าเธอได้ยินไม่ผิด "เจ้าไม่รู้ว่าเจ้ามาจากไหนงั้นหรอ แต่ก็ดีนะที่ยังจำชื่อตัวเองได้น่ะ" เจ้าของเรือนผมสีดำนามคริสนั้นถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย อะไรกันผู้หญิงคนนี้คิดว่าเขาสติฟั่นเฟือนจำอะไรไม่ได้อย่างนั้นหรอ


"ร่างกายเจ้าขาดน้ำมากนะ ดื่มนี่ซะ" เธอวางขวดใส่น้ำสีใสไว้ข้างตัวเขา คริสยกมันขึ้นดื่มก่อนจะวางขวดน้ำเอาไว้ที่เดิม


"ขอบใจที่ช่วยข้า.." ร่างสูงถไลตัวลงนอนก่อนจะหลับตา "เจ้าพักผ่อนซะเถอะ" ทันทีที่ร่างบางพูดจบเธอก็เดินออกไปจากเต้นท์ที่พักของเขา ปล่อยให้ร่างสูงนั้นได้พักผ่อนอีกสักวัน


                      "คริสอย่า!!!!....."

เสียงบางอย่างดังขึ้นในหัวเขา เหมือนกำลังห้ามเขา แต่เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร ร่างสูงยกมือขึ้นมากุมหัวได้สักพักก่อนที่เขาจะผล็อยหลับไปในที่สุด






3

กระทู้

19

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
540
เซีย
45695
เพชร
0
ชื่อเสียง
590
เวทย์
100
กาย
100
เครดิต
46794
โพสต์ 2019-3-12 12:08:49 | ดูโพสต์ทั้งหมด
(

โรลเพลย์เควสหลัก : บทนำ  เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา

ฝึกวันที่ 3 กับ เอลฟ์เฒ่าอาร์มาร์คัส

)

เวลาทานมื้อกลาง มาถึง  ดาเซียนั่งพันข้อมือด้วยผ้าพันแผล  สายตาทิ้งดิ่งมองพื้นเบื้องล่างอยู่นาน  ความคิดแล่นไปไกล  แต่สิ่งที่แล่นไปมีเพียงคำพูด 'ห้ามให้ใจควบคุมการเคลื่อนไหว'  กับภาพของชายแปลกหน้าที่ปรากฏซ้อนทับร่างของคุณเอลฟ์เรย์เมื่อคืนนี้  

"เป็นอย่างไรบ้าง?" เสียงของชายสูงวัยทำให้ดาเซียต้องเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างช่วยไม่ได้  หูยาวบ่งบอกเผ่าพันธุ์ได้ดี  "ข้า อาร์มาร์คัส"  เอลฟ์เฒ่ากล่าวอย่างใจเย็น

"ข้าดาเซียท่านเอลฟ์  และ...เอ่อ...ข้าสบายดี"   คำพูดติดขัเพราะความสับสนที่มีอยู่ในใจ  เอลฟ์เฒ่าอาร์มาร์คัสหัวเราะออกมาจนดาเซียขมวดคิ้ว

"ท่าน...หัวเราะอะไร?"  คิ้วกระตุกเป็นพักๆ

"ไว้ข้าจะมาตอบตอนเจ้าค้นพบใจตนเอง"  กระบองยาวถูกโยนมาให้ตรงหน้า  มือเล็กคว้ามันอย่างชำนาญ  เธอไม่ได้มีท่าที่สะทกสะท้านอะไรเลย  มีเพียงแววตาแห่งความสับสนขณะเดินออกจากแคมป์อย่างรู้หน้าที่

"ข้าไม่เข้าใจ..เอ่อ.."  คำถามที่ไม่รู้จะให้ใครมาตอบถูกพ่นออกมาจากปากของปีศาจสาว  ก่อนที่จะวิ่งพุ่งเข้าไปหาเอลฟ์เฒ่าอยางรวดเร็ว
แคร้ง!  ฟิ้ว!  แคร้ง! แคร้ง! เสียงกระบองเหล็กระทบกันเป็นจังหวะตามแรงอารมณ์ของผู้รุก  แต่อาร์มาร์คัสยังทำหน้านิ่งอยู่ตามเดิม มุมปากคล้ายยกยิ้ม  สีหน้าไร้กังวลใดๆ

"คนที่จะตอบคำถามเหล่านั้น  คือเจ้าเอง" เอลฟ์แก่ย่อตัวลงรับแรงจากกระบองเหล็กก่อนที่จะผลักมันออก  เขาเริ่มลงมือบ้างแล้ว  การต่อสู้ของเขาคล้ายสายน้ำ  ทั้งลื่นไหลและหยุดไม่ได้  แต่อีกคนไม่ต่างจากไฟนรกทีกำลังแผดเผา  ดวงตาสีเขียวน้ำทะเลกระพริบถี่ๆ เพื่อเรียกสติ

'ห้ามให้ใจควบคุมการเคลื่อนไหว' เสียงเดิมๆดังในหัวจนหญิงสาวเหงื่อซึม  เธออยากจะบ้าตาย!
"ย๊ากก!" ดาเซียร้องออกมาพร้อมกับกระโจนใส่เอลฟ์ตรงหน้า  อึดอัด!  อึดอัด! อึดอัด!!!

"ปล่อยวาง" มือข้างซ้ายของเอลฟ์เฒ่าวางลงบนกลุ่มผมสีขาวประกายชมพูแล้วลูบอย่างแผ่วเบา  ดาเซียเบิกตากว้าง  จิตใจสับสนสะดุดแล้วหยุดนิ่งทันที  หยดน้ำตาไหลออกมา  ภาพแห่งชีวิตเธอไหลเวียนเข้ามาช้าๆ

"นักรบ  ปีศาจ ข้า.."  สมองเรียบเรียงเรื่องราวหลายอย่างคล้ายการเรียงภาพจิ๊กซอ  หญิงสาวหลับตาไปชั่วขณะ  ก่อนที่เธอจะลืมตาพร้อมกับเรื่องราวส่วนหนึ่งของความทรงจำตัวเอง
"ข้ารู้แล้ว  ข้ารู้แล้ว"  คล้ายคนบรรลุหลักธรรม  "ข้าขอบคุณท่านมาก ท่านเอลฟ์" โค้งตัวคำนับอย่างซึ้งใจ  

"หากเป็นเช่นนั้น  วันนี้พักเถิด" เอลฟ์เฒ่ากล่าวพร้อมรอยยิ้ม  ดาเซียพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในแคมป์ทันที

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1HP -50 เซีย +5000 ชื่อเสียง +50 เวทย์ +50 กาย +50 ย่อ เหตุผล
Admin -50 + 5000 + 50 + 50 + 50 ผ่านเควสบทนำ

ดูบันทึกคะแนน

DACIA GREEDEEN

3

กระทู้

17

โพสต์

4หมื่น

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
2530
เซีย
39390
เพชร
0
ชื่อเสียง
600
เวทย์
50
กาย
150
เครดิต
44467
โพสต์ 2019-3-12 23:56:50 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย CraftTurner เมื่อ 2019-3-13 00:41

ชื่อเรื่อง : [เควสหลัก SS1.5] บทนำ เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา
ตอนที่ : 3 ฝึกฝนวันที่ 2 กับคุณปู่อาร์มาร์คัส
ประเภทโรล : โรลเพลย์เควสหลัก

        วันนี้ชายหนุ่มก็ลืมตาตื่นขึ้นมาในยามเช้าอีกครั้ง วันนี้เขาก็รู้สึกดีขึ้นกว่าเมื่อวาน และเมื่อวันก่อนๆ เขาค่อยๆ บิดขี้เกียจไปมาสักเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆ จะเดินออกไปจากห้อง แต่ว่าก่อนที่จะได้เปิดประตูออกไป ประตูนั้นก็เปิดเสียก่อน เบื่องหลังประตูที่เปิดออกนั้นเป็น ผู้เฒ่าเอลฟ์คนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาพร้อมถืออะไรบ้างอย่างอยู่ในมือ “โอ้ ตื่นเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้นะเนี้ย” ผู้เฒ่าเอลฟ์คนนั้นกล่าวออกมาพร้อมกับยิ้มบางๆ ออกมา “ดีละๆ แข็งแรงแบบนี้ก็ค่อยหายห่วงหน่อย ตอนเจ้ามาใหม่ๆ นั้นอาการแย่มาก” ผู้เฒ่าเอลฟ์ผู้กล่าวออกมา “อ้อ ข้ามีนามว่าอาร์มาร์คัส เจ้าคงจะมีนามว่าคราฟท์สินะ เท่าที่ข้าได้ยินมาจากเร็น” อาร์มาร์คัสแนะนำตัวแล้วกล่าวออกมาต่อ

        “ใช่แล้วละข้ามีนามว่าคราฟท์ ท่านเองสินะที่เป็นคนก่อตั้งค่ายแห่งนี้” คราฟท์กล่าวขึ้นพร้อมกับ มองไปถึงสิ่งที่ถือมาด้วย “นั้นคืออะไรอย่างงั้นรึท่าน?” แล้วเขาก็ถามออกไป “นี้คือยานะ มันจะช่วยให้เจ้ารู้สึกดีขึ้น ดื่มซะสิ” แล้วอาร์มาร์คัสก็ตอบกลับมาพร้อมกับส่งให้คราฟท์ “โอ้ ขอบคุณครับ” เขาก็รับมาก่อนที่มองๆ ไปตัวยานั้นแล้วค่อยๆ ดื่มมันเข้าไปอย่างช้าๆ ยานั้นมีรสขมๆ เล็กน้อยตามที่ยาควรจะเป็นแต่ว่ามันก็ไม่ได้แย่มากอะไร ก่อนที่เขาจะรู้สึกเย็นๆ ตามร่างกายเล็กน้อยก่อนที่จะ กลับเป็นปกติ

       “รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง” อาร์มาร์คัสถามขึ้น “ก็ปกติ….ดีละครับ...รู้สึกเย็นๆ เล็กน้อยนะครับ” คราฟท์ตอบกลับไปตามที่รู้สึกพร้อมกับส่งถ้วยยาคืนไปให้ แล้วดูๆ รอบตัวเอง “อืมๆ ได้ยินอย่างงั้นก็ดีแล้วละ ถือว่าเจ้าหายดีแล้วก็ว่าได้” อาร์มาร์คัสกล่าวต่อพร้อมกับพยักหน้า “ตามข้ามาสิ เจ้ายังมีเรื่องที่จะต้องเรียนรู้อีกสักนิด” แล้วอาร์มาร์คัสก็เดินนำออกไป ยังห้องๆ หนึ่งที่ดูเหมือนที่จะเป็นห้องปรุงยา หรือห้องทำงานของอาร์มาร์คัส ภายในนั้นเต็มไปด้วยหลอดทดลองต่างๆ และสมุนไพรมากมายหลากหลายชนิด พร้อมกับกองหนังสือที่วางๆ กันอยู่ในสภาพพร้อมใช้งานได้ทุกเมื่อ

        “ที่นี้...คือ...?” คราฟท์ถามขึ้นพร้อมกับมองไปมาภายในห้อง “ห้องทำงานของข้าเองและ” อาร์มาร์คัสตอบกลับมาก่อนที่จะนั้งลงที่เก้าอี้ที่โต็ะทำงาน แล้วหยิบหนังสือขึ้นมา 1 เล่ม “คนส่วนใหญ่ที่รับการรักษานี้มักจะความจำเสื่อมอย่างไม่ทราบสาเหตุ…” เขากล่าวต่อพร้อมกับสายหน้า “ข้าก็พรรคพวกของข้าก็เลยมีความคิดว่าจะสอนอะไรเบื้องต้นภายในโลกแห่งนี้ให้พวกเจ้ารู้จักอีกครั้งหนึ่ง เพื่อที่ว่าจะได้จะได้ออกไปใช้ชีวิตได้อีกครั้ง” อาร์มาร์คัสกล่าวอธิบายขึ้น

        “อืม… อย่างงั้นสินะ ข้าเข้าใจละ แล้วท่านจะสอนอะไรข้าอย่างงั้นหรอ?” คราฟท์ถามขึ้นก่อนที่รับหนังสือนั้นมา “สำหรับข้าแล้วก็คงจะเป็นเรื่องสมุนไพรเบื้องต้นแล้ว ก็เกียวกับพื้นฐานเวทย์มนต์อะไรแบบนั้น เจ้าพร้อมรึยังละ?” อาร์มาร์คัสกล่าวอธิบายต่อพร้อมถาม “ได้เลยข้าพร้อมเสมอ” คราฟตอบกลับไปแทบจะในทันที่พร้อมเริ่มเปิดหนังสือ “ยอดเยียม” อาร์มาร์คัสพูดสั้นๆ ก่อนที่จะเริ่มการเรียนการสอนเบื่องต้นขึ้น


2

กระทู้

13

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
2930
เซีย
26261
เพชร
0
ชื่อเสียง
365
เวทย์
100
กาย
50
เครดิต
32134
โพสต์ 2019-3-13 00:04:58 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Melody เมื่อ 2019-3-13 00:09

โรลเพลย์เควสหลัก บทนำ: เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา
ตอนที่ 1 : ตื่นขึ้นมา ในที่ๆไม่รู้จัก

       หญิงสาวเรือนผมสีบรอนด์เข้มค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่เธอนอนแน่นิ่งมาไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่น่าจะเป็นเวลา บนเตียงภายในเต้นท์ข้างๆเตียงก็มีคบเพลิงส่องสว่างสลัวๆ ไม่สว่างจ้าจนเกินไป ดวงตาเรียวสวยของเธอค่อยๆกระพิบตาปรับให้สายตา ดวงตาของเธอให้มันได้ปรับสภาพการมองเห็นสิ่งต่างๆได้ชัดขึ้น เธอค่อยๆใช้มือยันร่างกายของเธอลุกขึ้นนั่ง แต่แทนที่จะลุกขึ้นนั่งแต่ง่ายๆ ร่างกายของเธอกลับปวดร้าวไปหมด

       " โอ๊ย... "

       ความเจ็บปวดเริ่มเล่นงานร่างกายและความรู้สึกของเธอ มันไม่หยุดอยู่แค่นั้น อาการปวดหัวก็เริ่มแทรกซึมเข้ามา จนทำให้เธอเริ่มที่ไม่อยากจะขยับตัวไปไหนเลยด้วยซ้ำ


       " ไงสาวน้อย ฟื้นมาแล้วเหรอ รู้มั้ยว่าเจ้าหลับนานไปตั้ง 7วันเลยนะ "


       หญิงสาวหันหน้าไปตามเสียงของใครคนนึงที่พูดขึ้นมา ปรากฎร่างของหญิงสาวคนหนึ่งเรือนผมสีดำ ผิวสีขาวสวยในนัยส์ตาสีฟ้าสวยของเธอ ทำเอาเธอที่นั่งอยู่บนเตียงต้องตกใจกับหญิงสาวตรงหน้าของเธอ


       " อะไรกัน ไม่คิดที่จะพูดกับคนที่ช่วยชีวิตเจ้าแล้วพอเจ้ามาพักรักษาตัวที่นี้หน่อยรึ? "



       เธอยังคงฟังคำพูดของหญิงสาวตรงหน้าของเธอด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่ง เพราะเธอรู้สึกเหมือนกับว่าไม่มีน้ำผ่านคอของเธอมานานพอสมควร



       " จริงสิเจ้ายังไม่ได้ดื่มน้ำเลยนี่นะ อะนี้เอาไปดื่ม "



       หญิงสาวตรงหน้าของเธอโยนถุงหนังมาให้กับเธอ เธอค่อยๆเปิดถุงหนังที่บรรจุน้ำแล้วยกขึ้นดื่มน้ำให้น้ำช่วยทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น


       " เจ้าชื่ออะไรล่ะ ข้าเรย์ "

       " เมโลดี้ บราวน์... "

       " มาจากไหนล่ะ? "

       " ไม่รู้... "

       " นี้เจ้าล้อข้าเล่นหรือเปล่าเนี้ย "

       " แล้วเจ้าเห็นหน้าของข้ามันล้อเจ้าเล่นมั้ยล่ะ? "


       เธอหันไปหาหญิงสาวที่เธอกำลังสนทนาอยู่ ใบหน้าของเธอเรียบนิ่ง บ่งบอกได้ชัดเจนเลยว่าเธอนั้นไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย แต่ก็ใช่ว่าเธอจะเป็นผู้หญิงใจร้ายที่จะไม่ขอบคุณหญิงสาวที่ช่วยชีวิตของเธอเอาไว้หรอก

       " แต่ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าด้วยที่ข่วยชีวิตของข้าไว้ "  เธอพูดออกไปพร้อมกับรอยยิ้มบางๆก่อนที่รอยยิ้มนั้นมันจะกลับมาเรียบเป็นเส้นตรงดังเดิม



       " ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เช่นนั้นเจ้าก็พักผ่อนต่อสะเถอะ "


       เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้นเธอก็ค่อยๆให้ร่างกายของเธอล้มตัวลงนอนบนเตียง ปล่อยให้หญิงสาวผู้นั้นได้เดินออกจากเต้นท์ไปปล่อยให้เธอได้ดำดิงลงไปดูห้วงนิทรา ก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างก่อนที่เธอจะหลับ

" ตามจับข้าให้ทันสิ เมโลดี้ "


ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้