Black Crystal World  
  
ดู: 33|ตอบกลับ: 2

[แคว้นโคราซอน] ตรอกเฮเวล

[คัดลอกลิงก์]
ระบบ
ระบบ  โพสต์ 2019-3-19 19:55:49 |โหมดอ่าน





ตรอกเฮเวล

แต่ก่อนเคยเป็นแหล่งขายสินค้าแหล่งใหญ่ของชาวแคว้นโคราซอนเนื่องจากตั้งอยู่ที่เมืองหลวงวิโรเซีย

ต่อมาเมื่อสภาห้าวังหลวงมาปกครองอาณาจักร ร้านค้าภายในตรอกก็ได้ปิดตัวลงเหลือเพียงแค่อาคารร้างปนกับที่พักอาศัยที่ซอมซ่อเท่านั้นเพราะไม่มีเงินสนับสนุนและซ่อมบำรุง เขาว่ากันว่าสถานที่แห่งนี้เป็นแหล่งมั่วสุมของพวกโจรหากไม่จำเป็นไม่ควรเหยียบเข้ามา





เวลาเปิด-ปิด: เปิดตลอด


ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง

คุณจำเป็นต้อง ลงชื่อเข้าใช้ เพื่อดาวน์โหลดหรือดูไฟล์แนบนี้ คุณยังไม่มีบัญชีใช่ไหม? ลงทะเบียน

x

คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1เซีย +3000 ชื่อเสียง +30 ย่อ เหตุผล
Admin + 3000 + 30

ดูบันทึกคะแนน

  ออฟไลน์ 

3

กระทู้

22

โพสต์

9506

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
1255
เซีย
6974
เพชร
0
ชื่อเสียง
1065
เวทย์
50
กาย
100
เครดิต
9506
โพสต์ 2019-3-31 01:23:34 | ดูโพสต์ทั้งหมด
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Lalita เมื่อ 2019-4-3 10:34

โรลเพลย์เควสหลัก
ตอนที่1 หนีเที่ยวไปพบสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก(?)
“ท่านผู้เฒ่าค่าาา~”
เสียงสดใสอันแสนหนวกหูของนังปิศาจนางหนึ่งดังขึ้นขณะที่ผู้เฒ่าเอลฟ์กำลังนั่งจัดตระเตรียมบทการเรียนต่อไปอยู่
นี่ก็ผ่านมาแล้วสักหนึ่งสัปดาห์ได้ที่ทั้งหมดถูกช่วยเหลือหลังจากเหตุการณ์ภัยพิบัติปริศนาจบลง
ตอนนี้อยู่ระหว่างการพักคาบการเรียนการสอน ดังนั้นตอนนี้ลลิตาจึงนั่งว่างสุดๆเลยล่ะ~
“มีอันใดรึ”
อาร์มาร์คัสถามขณะก้มหน้าก้มตาทำงานของตนอยู่
“ชั้--ข้าอยากลงไปเที่ยวเล่นข้างล่างจังเลยอ่ะคะ”
“ว่าไงนะ”
ท่านผู้เฒ่าเงยหน้าขึ้นมองเหมือนไม่ค่อยเชื่อหูตัวเอง
“ข้างล่าง ข้างล่าง”
“ข้ารู้ แต่ข้างล่างค่อนข้างอันตรายทีเดียว ไว้เจ้าเรียนรู้ทั้งหมดทั้งมวลนี่ก่อนแล้วค่อยออกไปตามแต่ใจเจ้าปรารถนาเสียแล้วกัน เอาล่ะ มาเริ่มบทต่อไปกันดีกว่า”
ไม่รอให้ลลิตาถาม ท่านผู้เฒ่าก็เริ่มบทเรียนต่อไปทันที...

ที่นี่ดูน่ากลัวจัง…
ปิศาจตัวน้อยยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้าห่างไปประมาณ 15 ก้าวกำลังยืนสำรวจรอบๆ มีแต่ตึกรามบ้านช่องที่ร้างรากันเป็นแถว แม้จะเป็นเวลาที่พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงแล้วก็ตาม แต่ยังคงสามารถรับรู้ได้ถึงความน่ากลัวจากตรอกแห่งนี้อยู่จางๆ
หลังจากการเรียนในวันนี้จบลง ท่านผู้เฒ่าก็บอกให้ตนกลับไปทบทวนบทเรียนก่อนหายไปไหนไม่รู้
แน่นอนว่าลลิตาก็กลับไปทบทวนบทเรียนอย่างว่านอนสอนง่าย...เสียที่ไหนเล่า
นังลลิตาเห็นว่าเป็นโอกาสอันเหมาะพอควร จึงทำการลักลอบแอบวาปเข้าประตูมิติบนเกาะต่างหากล่ะ
และตอนนี้ก็โผล่หัวมาที่ตรอกแห่งหนึ่งซึ่งไม่รู้ว่าที่ไหน
ขณะที่ตัดสินใจจะเข้าไปสำรวจอยู่นั่นเอง ชายผู้หนึ่งผู้สวมไอ้โม่งสีดำก็โผล่ออกมาทางด้านซ้าย ในมือถือกระเป๋าสะพายสีชมพูมุ้งมิ้งห้อยอยู่ด้วย
ก่อนรีบวิ่งพุ่งเข้าไปในตรอกเหมือนกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่าง
เห?
แล้วความสงสัยก็กระจ่าง เมื่อเห็นกลุ่มทหารกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่ตามหลังไอ้โม่งเข้าไปในตรอกซอกซอย
โอ๊ะ! วิ่งไล่จับล่ะ
เป็นเกมที่แปลกไปจากที่รู้จักไปหน่อย เหมือนจะไม่ใช่อย่างนี้นา...เอาเถอะ แต่ดูแล้วก็น่าสนุกดีนี่นา
“พี่ชายค่าาา~ หนูขอเล่นด้วยค้าาา~”
ก่อนกระดี๊กระด๊าวิ่งตามเข้าไป…

“หยุดนะเฟ้ย”
คนที่วิ่งนำหน้าอยู่เหลือบมองเหล่าทหารที่วิ่งไล่ตามตนติดๆ
ใครมันโง่จะไปหยุดฟะ
ขณะที่คุณโม่งกำลังหาทางสลัดก้อนตังเมด้านหลังตน
“พี่ชาย~”
เสียงสดใสที่ไม่ควรมีในที่นี้ดังขึ้นข้างๆโม่ง
เขาสะดุ้งตกใจเฮือกก่อนหันกลับมามองอีกฝั่งของตน ก้อนขนสีดำที่มีรูปร่างคล้ายไดโนเสาร์กินเนื้อสองขาขนาดเล็กประมาณครึ่งตัวเขากำลังวิ่งจี้ข้างอยู่ คอยาวๆใบหน้าเหมือนนก บนสันหัวมีขนสีดำสามเส้นอันเป็นที่ภาคภูมิ(?)โผล่ออกมา และดวงตาสีขาวที่จับจ้องมาที่ตนด้วยความสนุก
“ต...ตัวอะไรวะเนี่ย เหวอ!”
เสียงร้องตกใจของโม่งดังก้องขึ้น ตามด้วยเสียงวัตถุบางอย่างล้มกระแทกพื้น และเสียงร้องดังตามหลัง
นังลลิตาชะลอความเร็วลงก่อนหยุดวิ่ง แล้วเดินกลับมาที่โม่งแล้วมอง กระเป๋าสุดมุ้งมิ้งเปรอะเปื้อนไปด้วยดินบนพื้น
ว่าจะทักให้ระวังทางข้างหน้าหน่อย...แต่ก็ไม่ทันล่ะ แถมด้วยความเร็วขนาดนั้นคงเจ็บไม่หยอก
“บ้าเอ้ย...”
โม่งกัดฟันลุกขึ้นยืนเตรียมวิ่งต่อ แต่ทหารนายหนึ่งไวกว่า พุ่งเข้าใส่โจรจนล้มลงอีกครั้งก่อนจองจำเขาด้วยกุญแจมือ
“ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ก็ตามว่าเจ้าเป็นใคร แต่ก็ขอบคุณเจ้ามาก”
นายทหารที่ตามมาข้างหลังชะลอตัวลงจนกลายเป็นเดิน พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วกล่าวขอบคุณ
“อา...ไม่เป็นไรคะ” นังลลิตาเกาหัวตัวเองขณะเหลือบมองนายโจรที่ถูกทหารคุมตัว
โดนแปะชะแล้ว ไม่ค่อยสนุกเลยแฮะ...
เอ๋ ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้วหรอ? ไม่ดีแน่ถ้าถูกผู้เฒ่าอาร์มาร์คัสรู้
“อ๋าาา! ท...ท้องฟ้า ข้าเที่ยวนานขนาดนี้เลยหรอ! ข้าต้องไปแล้วล่ะ ไว้มาเล่นกันอีกนะค่ะ”
ลลิตาบอกลานายทหารก่อนโบกมือลานายโจร แล้วรีบห้อตะบึงวาปกลับไปที่ค่ายพักรักษาของอาร์มาร์คัส



คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1HP -50 เซีย +5000 กาย +50 ย่อ เหตุผล
Admin -50 + 5000 + 50

ดูบันทึกคะแนน

  ออฟไลน์ 

3

กระทู้

13

โพสต์

3หมื่น

เครดิต

ประชาชนธรรมดา

Rank: 2

HP
2840
เซีย
31710
เพชร
0
ชื่อเสียง
410
เวทย์
100
กาย
100
เครดิต
37403
โพสต์ 2019-4-7 21:18:19 | ดูโพสต์ทั้งหมด
โรลเพลย์เควสหลัก

ตอนที่1 หนีเที่ยว

คริส เฮนเดอร์สันแอบเดินออกมาจากค่ายรักษาโรคของผู้เฒ่าเอลฟ์ แม้จะมีคำทักท้วงจากเขาอยู่บ้างแต่ชายหนุ่มนั้นไม่ได้ฟังคำทักท้วงนั้น เขาเดินมาเรื่อยๆจนมาถึงเมืองๆหนึ่งที่ค่อนข้างจะใหญ่โต ชาวบ้านนั้นต่างก็มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ แต่ด้วยความที่เป็นช่วงเวลากลางคืนทำให้ไม่มีผู้คนออกมาเดินเตร่ดเตร่อยู่นอกบ้านเสียเท่าไหร่

"เฮ้ยยย!!!หยุดนะเว้ย" เสียงแข็งกร้าวนั่นดังมาข้างหูจนเข้าต้องรีบหันไปมอง มีชายวัยรุ่นที่ใส่ชุดคล้ายทหารคนหนึ่งวิ่งผ่านหลังเขาไปพร้อมกับชายฉกรรจ์ร่างใหญ่ราว3-4คนวิ่งนำอยู่ข้างหน้า คริสไม่รอช้าวิ่งตามไปเรื่อยๆจนเข้าไปถึงทางมืดๆแคบๆที่ไม่มีแสงไฟ ตัวตึกเป็นแค่ไม้เก่าๆผุพังเท่านั้น มีแสงลอดออกมาจากหน้าต่างบ้านของชาวบ้านที่อาศัยอยู่ที่นี่เท่านั้น



"หายไปไหนแล้ววะ" คริสสบถออกมาก่อนจะมองไปรอบๆเมื่อไม่มีอะไรจึงตั้งใจจะเดินกลับออกไปแต่ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังมาเข้าหูอีกครั้งจนเขาต้องหันกลับไปมองภายในทางเดินมืดๆนั้น ชายวัยรุ่นในชุดทหารกำลังยื้อแย่งของกับชายฉกรรจ์และพยายามจะวิ่ง คริสวิ่งเข้าไปภายในตรอกมืดๆนั้นทันที



"พวกเจ้าทำอะไร!!" คริสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ก่อนที่เขาจะชี้นิ้วไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ ทหารหนุ่มดูเหมือนจะเกรงกลัวพยายามจะถอยหลังวิ่งหนีไป "เฮ้ยยยย!!!เจ้ายังไปไหนไม่ได้ไอ้หนุ่ม คิดว่าข้าจะกลัวไอ้คนนี้งั้นเร๊อะ!!" ตาของคริสนั้นแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ตัวแต่ก็ยังไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นสีตาของเขา



"เจ้าน่ะ....มานี่" คริสเรียกให้ทหารหนุ่มที่พยายามจะหนีจากตรงนี้ให้มาทางเขา "ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอกน่า ข้ากำลังจะช่วยเจ้านี่ไง" น้ำเสียงของร่างสูงอ่อนลงจนทำให้ทหารหนุ่มไว้ใจที่จะเดินมาหาเขา คริสถอยหลังออกไปตามทางจนทำให้กลุ่มของพวกชายร่างใหญ่นั้นต่างพากันหัวเราะ



"ฮ่าๆๆๆๆข้าบอกแล้ว ไอ้หนุ่มมันไม่กล้ากับพวกเราหรอกเว้ย เฮ้ยยยย!!!ไปเอาเงินไอ้ทหารนั่นมาเซ่" จังหวะที่กลุ่มชายร่างใหญ่นั้นเผลอ คริสก็วิ่งด้วยความเร็วก่อนจะโกนบอกให้ทหารหนุ่มนั้นย่อตัวลง จังหวะนั้นคริสกระโดดขึ้นไปเหยียบบนหลังของทหารหนุ่มคนนั้นก่อนจะกางกรงเล็บยาวอันน่ากลัวพร้อมกับแววตาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดง คริสกระโดดขึ้นไปบนฟ้าก่อนจะใช้กรงเล็บยาวนั้นแทงเข้าไปบนไหล่ของชายร่างใหญ่คนหนึ่งในกลุ่มจนมันร้องด้วยความเจ็บปวด "ลูกพี่ ข้าว่าอย่าไปยุ่งกับมันเลย ท่าทางมันจะไม่ใช่คนเสียแล้ว" กลุ่มชายร่างใหญ่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน คริสเดินไปช่วยพยุงทหารหนุ่มลุกขึ้น



"ข้าขอบใจท่านมาก ข..ข้ากำลังจะกลับบ้านไปหาแม่ข้า ต..แต่ข้าจะโดนพวกมันปล้น ข้าเป็นทหารนานๆทีข้าจะได้กลับมาบ้าน" คริสถอนหายใจก่อนที่จะเก็บกรงเล็บยาวของเขากลับไปที่เดิมก่อนจะเอ่ยขึ้น



"เจ้าไม่ต้องขอบใจข้าหรอก เจ้ารีบกลับบ้านซะเถอะอย่าอยู่ตรงนี้นานนัก ข้าต้องไปแล้ว" คริสเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปจากตรอกมืดนี้ทันที เขาจะไปสำรวจที่อื่นต่อ หากไม่สำรวจก็คงจะกลับไปที่ค่ายรักษาโรคเสียเลย ทหารหนุ่มโค้งให้เขาเล็กน้อยก่อนจะวิ่งหายไปเช่นกัน




คะแนน

จำนวนผู้เข้าร่วม 1HP -50 เซีย +5000 กาย +50 ย่อ เหตุผล
Admin -50 + 5000 + 50

ดูบันทึกคะแนน

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

รายละเอียดเครดิต

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้